Heinrich Schliemann urodził się w 1822 r. w Ankershagen na północy Niemiec. Wielodzietna rodzina w której się wychowywał wymagała od niego dużo samodzielności i często zdania się na samego siebie. Był chłopcem ciekawym świata i zafascynowany już od małego innymi kulturami cywilizacyjnymi. Dlatego też te zainteresowania podzielał ojciec, który w prezencie na Gwiazdkę kupił mu Ilustrowaną historię świata. Była w tej książce ilustracja przedstawiająca płonącą Troję. Wtedy właśnie już w wieku 7 lat zaczął marzyć o wielkich czynach i odkryciu Troji.

Zaczął się uczyć łaciny, później języka greckiego, czytał Iliadę. Praktycznie jego marzenia stały się wyznacznikiem tego co robił, wszystko było temu podporządkowane, osiągnąć wyznaczony cel. Bardzo szybko zdał sobie sprawę ,że najważniejszym punktem jest znajomość języków obcych. Z podręcznikiem do nauki języka hiszpańskiego wyruszył mając 14 lat statkiem do Brazylii. Niestety sztorm u wybrzeży Holandii, zniszczył doszczętnie statek, a on sam był jednym z niewielu uratowanych podróżników. W Amsterdamie znalazł pracę jako goniec, ucząc się także języków obcych. Jednak nie chciał tracić czasu na pobieranie nauki raz czy dwa razy w tygodniu, bo uważał to za stratę czasu. Pomyślał więc nad - jak to nazwał swoją metodą nauki języka obcego, tzw. schliemannowską metodę.

Polegało to na opracowaniu pamięciowego tekstów z popularnych książek, praktycznie na pamięć ,,jak leci”.W międzyczasie miał nauczyciela ,który poprawiał jego błędy językowe. Po roku takiej nauki miał opanowany język angielski i po wyrecytowaniu 20 stron prozy angielskiej z pamięci, zadziwił nauczycieli. Powiedzieli mu wtedy, że umie język angielski tak jak oni, jak nie lepiej. Jego przewodnim trybem nauki ,było uczenie się na głos. Uważał ,że głośne mówienie do siebie czy czytanie tekstów na głos jest podstawą szybkiej i efektywnej nauki. Jednocześnie był przekonany, że pamięciowe opanowywanie tekstów w języku obcym, zbliżają do celu, jakim jest opanowanie wybranego języka obcego. Dzięki wytrwałości i typowemu wkuwaniu na pamięć ,oraz poświęceniu dużej ilości czasu na naukę ,dzięki tej swojej metodzie opanował 6 języków w ciągu dwóch lat. Na potwierdzenie tego, że to była prawda ,jest fakt otrzymania intratnej posady w handlowym biurze eksporterskim, gdzie bardzo szybko z roku na rok awansował. Mając 27 lat tym samym znał poza językiem ojczystym także 6 innych.
 

Dla zainteresowanych szczegółową biografią Heinricha Schliemanna poniżej jego biografia pobrana z Wikipedii. Ponadto polecam super powieść o nim autorstwa Heinrich Alexander Stoll "Sen o Troji".

Biografia Heinricha Schliemanna

Johann Ludwig Heinrich Julius Schliemann (ur. 6 stycznia 1822 w Neubukow, Meklemburgia, zm. 26 grudnia 1890 w Neapolu, Włochy) – niemiecki archeolog amator, odkrywca Troi, Myken i Tirynsu.

Dzieciństwo
Był piątym dzieckiem i drugim synem (pierwszy umarł jednak w wieku 8 lat) pastora Ernesta Schliemanna i jego żony Luizy Teresy Zofii. Miał jeszcze czworo młodszego rodzeństwa. Jak pisał później sam Schliemann, to w tym okresie narodziło się jego zainteresowanie Troją i jej bohaterami – w wieku 7 lat otrzymał od ojca w podarunku na Boże Narodzenie „Ilustrowaną historię świata” Jerrera, w której największe wrażenie wywarła na nim rycina przedstawiająca pożar Troi. To wówczas postanowił kiedyś odnaleźć to miasto.Matka Heinricha, Luiza Schliemann zmarła wkrótce po urodzeniu dziewiątego dziecka, w 1831. Ojciec, będący w trudnej sytuacji finansowej, oddał młodego Heinricha na wychowanie swojemu bratu , pastorowi z Antershagen. Heinrich początkowo uczył się w gimnazjum w Neustrelitz, gdy jednak ojcu zabrakło pieniędzy na czesne, a stryj również nie chciał płacić, musiał kontynuować naukę w szkole miejskiej.

Kariera zawodowa
W 1836, mając 14 lat, był zmuszony podjąć pracę. Pracował jako praktykant sklepowy w Fürstenbergu i Hamburgu, a w 1841 zaciągnął się na statek w charakterze chłopca okrętowego. Jednak statek, w pierwszym swoim rejsie ze Schliemannem na pokładzie, zatonął, a morze wyrzuciło rozbitka na wybrzeże holenderskie. Po opuszczeniu szpitala Schliemann postanowił pozostać w Holandii. Zatrudnił się w kantorze, a następnie w firmie handlowej, wolny czas poświęcając jednocześnie nauce języków obcych. W 1846, w trakcie służbowej podróży do Rosji, zawarł szereg korzystnych kontraktów dla firmy i awansował na prokurenta. Jednak niskie zarobki skłoniły go do decyzji rezygnacji z tej pracy i podjęcia samodzielnej działalności handlowej. Wyjechał do Rosji, a później do USA, gdzie prowadził bank w Sacramento w Kalifornii. Działalność kupiecka w Rosji i Stanach Zjednoczonych przysporzyła mu wielką fortunę.Po powrocie z Ameryki do Rosji w 1852 ożenił się z Jekateriną Pietrowną Łysziną. Małżonkom urodziło się troje dzieci, ale ich związek nie był szczęśliwy.
 

Realizacja marzeń

W 1864 Schliemann, będąc u szczytu kariery zawodowej, postanowił zrealizować swoje marzenia. Zlikwidował firmę, pieniądze ulokował w Paryżu, Londynie i Amsterdamie i wyruszył w podróż dookoła świata, trwającą 2 lata. Odwiedził w tym czasie Egipt, Wyspy Sundajskie, Chiny, Japonię, Kubę, Meksyk oraz Amerykę Północną i Środkową, a następnie osiadł w Paryżu. W l. 1866-1870 studiował na paryskiej Sorbonie literaturę i języki obce. W 1868 wyjechał po raz pierwszy do Grecji – przez Peloponez i Troadę dotarł do Itaki.W 1869 doprowadził do rozwodu z pierwszą żoną i ożenił się z Greczynką Zofią Engastromenos, która od tego czasu towarzyszyła mężowi we wszystkich wyprawach i poszukiwaniach.
 

Troja

W 1870 Schliemannowie udali się do północno-zachodniej części Azji Mniejszej. Rekonesans wzgórza koło miejscowości Bunarbaszi, które było dotychczas uważane za miejsce, gdzie stała Troja, utwierdził Schliemanna w przekonaniu, że lokalizacja ta była błędem. Przeszukiwanie okolic jednak przyniosło efekty – wskazówki od mieszkającego w tych okolicach Anglika Franka Calverta zwróciły uwagę Schliemanna na wzgórze koło wioski Hissarlik, które w połowie było własnością Anglika. Kształt i lokalizacja tego wzgórza doskonale odpowiadało jego koncepcji usytuowania Troi. Schliemann rozpoczął wykopaliska w 1871 i powracał do nich do 1873, kiedy to 14 czerwca nastąpił przełom w poszukiwaniach – odkrył tzw. skarb Priama, co stało się ukoronowaniem jego poszukiwań i, według niego, było potwierdzeniem lokalizacji Troi. Skarb ten przemycił do Grecji, a następnie, po spłaceniu rządu tureckiego, żądającego zwrotu znaleziska, ofiarował go muzeum w Berlinie.Z czasem dowiedziono, że w rzeczywistości odkrycia te pochodzą z zupełnie innego okresu niż ten, w którym żyć mogli Helena i Agamemnon, nazwy zwyczajowe jednak pozostały.W 1874 Schliemann rozpoczął wykopaliska w Mykenach i odsłonił 5 bogato wyposażonych grobowców królewskich z 15 szkieletami, o których sądził, że należały do króla Agamemnona i jego towarzyszy. Później okazało się, że należały do członków królewskich rodów żyjących 400 lat wcześniej niż bohaterowie „Iliady”. Skarb znaleziony w Mykenach, w tym grób i Maska Agamemnona, przewyższał nawet wartością nominalną skarby znalezione przez Schliemanna w Troi. Wykopaliska w Mykenach były kontynuowane w 1876.
 

Ostatnie lata

W l. 1878-1879 Schliemann ponownie kopał w Troi z pomocą niemieckiego uczonego Virchowa. W 1880 odsłonił bogaty strop skarbca Minyasa w Orchomenos. W 1882 prowadził po raz trzeci wykopaliska w Troi. Od tegoż roku w poszukiwaniach wspierał go niemiecki architekt i archeolog Wilhelm Dörpfeld. W 1884 Schliemann podjął wykopaliska w Tirynsie, gdzie odsłonił ruiny starożytnego pałacu i odnalazł zabytki kultury mykeńsko-kreteńskiej. W 1886 ponownie kopał w Orchomenos, a w Troi ostatni, czwarty raz - w 1890. W sumie odsłonił 9 warstw Troi – sądził, że miasto Priama znajduje się w II warstwie. W 1889 i 1890 zorganizował dla wybitnych uczonych 2 konferencje w Hissalrik, aby unaocznić im ogrom wykonanej pracy.13 listopada 1890 przechodzi operację ucha w Halle w Niemczech, a następnie wyjeżdża do Włoch, ignorując zalecenia lekarzy. W Boże Narodzenie 1890 upada na Piazza della Santa Carita w Neapolu i umiera następnego dnia w swoim pokoju hotelowym.Zwłoki Schliemanna zostały sprowadzone do Aten. W pogrzebie wziął udział król i następca tronu Grecji, korpus dyplomatyczny, członkowie rządu greckiego i kierownicy wszystkich greckich instytucji naukowych. Schliemann został pochowany na cmentarzu w Atenach w zbudowanym przez siebie, wielkim mauzoleum.

 

Życie rodzinne

Schliemann miał w sumie 5 dzieci. Z pierwszego, nieudanego małżeństwa z Jekateriną Łasziną miał troje: syna Siergieja (ur. 1855, zm. 1941) i 2 córki: Natalię (ur. 1859, zm. 1869) i Nadieżdę (ur. 1861, zm. 1935). Z drugiego małżeństwa z Zofią Engastromenos miał 2 dzieci: córkę Andromachę (ur. 1871, zm. 1962) i syna Agamemnona (ur. 1878, zm. 1954). Małżeństwo to było bardzo udane. Zofia podziwiała swojego męża i wspierała go we wszystkich zamierzeniach, uczestnicząc osobiście w pracach wykopaliskowych i dzieląc z nim wszystkie trudy, udręki i przeciwności.

 

Znaczenie dla nauki

Jego odkrycia dowiodły, że zdarzenia opisane przez Homera i Wergiliusza mają swoje materialne podstawy i mogą być rzeczywistymi zdarzeniami historycznymi. Swoją fortunę, zdobytą na kupiectwie w Rosji i złocie w Kalifornii, w znacznym stopniu poświęcił na te badania.

--
Tekst: Orfeusz Nowakowski

• Darmowy kurs angielskiego

• Matura z angielskiego

• Nauka języka angielskiego

• Gramatyka języka angielskiego