People ask a question.What's a RocknRolla?And I tell them it's not about drums,|/drugs and hospital drips.Oh, no.There's more there than that, my friend.We all like a bit of the good life. Some, the money.Some, the drugs.Others the sex game, the glamour or the fame. But a RocknRolla, oh, he's different. Why? Because a real RocknRolla wants the fucking lot…

"RocknRolla" to tytuł najnowszego filmu Guya Ritchiego, którego premiera odbyła się 20 lutego 2009. Reżyser poprzednich niezaprzeczalnie ekstra filmów m.in."Porachunki czy "Przekręt". Niektórzy mu zaraz wypomną tzw. słabsze produkcje filmowe, ale jedno jest pewne, że jest gościem, który pokazuje jak wygląda kino dynamiczne, pełne akcji i nieoczekiwanych zwrotów. Ci ,którzy go krytykują , nie są w stanie nadążyć za jego sposobem myślenia, jego typowym jakże by nie l’esprit .Takie powinno być dobre kino, interesująca fabuła, zrozumiała forma przekazu. Najważniejsze jest to …, że wszyscy się dobrze bawią. Jeżeli ktoś doszukuje się czegoś innego, to najczęściej ma wizje krytyka. "RocknRolla" to gangsterska opowieść z interesującą aktorską obsadą. W filmie zobaczymy m.in. Gerarda Butlera, Gemmę Arterton, Thandie Newton, Jeremy'ego Pivena i Toma Wilkinsona. Trzeba przyznać ,że gra nie tylko tych wymienionych aktorów, ale całej reszty obsady jest nad wyraz dopracowana i pełna kunsztu aktorskiego. Sam tytuł jest nieco przewrotny i przewija się cały czas w filmie. Co tak właściwie oznacza? Można to różnie interpretować i najprościej stwierdzić ,że jest to nazwa jako rockendrollowca, może tak, może nie.. Zapewne jest to odniesienie do kogoś kto ma ostry charakter bycia i osobowości, szybki i niebezpieczny iście "rockendrollowy" tryb życia na zasadzie pierwszego skojarzenia i hasła "sex, drugs, rock and roll" .Oglądając ten film trudno jest wychwycić wszystko tak na przysłowiowe ,,dzień dobry”, akcja pełna zwrotów. Tak skrótem o akcji, naprawdę skrótem, żeby nie odbierać przyjemności oglądania filmu tym, którzy jeszcze nie oglądali, a warto ten film zobaczyć. Akcja dzieje się w przepięknym Londynie. Jest angielski businessman, bez skrupułów, wyrachowany i twardy facet, są gangsterzy, jest piękna księgowa, są inni drobni szulerzy. Rosyjski miliarder mafioso.

Pranie pieniędzy i maksymalne kanty. Każdy każdego, o ile się da. Niesamowite zwroty akcji, muzyka i rockmanii, bójki i pościgi, wszystko tak jak powinno być w tego rodzaju filmie. Co jest ważne, nie ma nic przyjemniejszego niż oglądanie filmu w wersji oryginalnej. To by było tak w skrócie o akcji, po prostu trzeba zobaczyć. Totalnie zakręcony scenariusz z akcją wybiegającą sekwencyjnie w kierunku tylko znanym samemu Ritchiemu. Jak w każdej opowieści jest alkohol black label, prochy i tym razem prym wiedzie koka i co dziwne nie ma przesady jeżeli chodzi o dziewczyny czyli tę oprawę typową dla oka każdego faceta, no i może tak jest dobrze. Jest oczywiście wątła bohaterka ,demoniczna księgowa dla której wypranie pieniędzy w kwocie 7 mln euro to pestka, ale właśnie ona bazuje na swoim aksamitnym głosiku wprowadzając ten akcent kobiecości w każdym właściwym momencie i to naprawdę wystarczy. Jest szybki montaż, ba ,niektórzy nawet mogą nie nadążyć za typowym myśleniem Guy’a, narracja z offu, świetna muzyka, cockney. Muzyka naprawdę wkręca i jak się słucha- jest się bardzo ciekawym ,kto to tak naprawdę gra. Muza jest perfekcyjnie dobrana i wkręca na maksa… niesamowity i niepowtarzalny klimat zaczynając od samego początkowego utworu pod tytułem I'm A Man Black Strobe.Jest to utwór zespołu Black Strobe który powstał w 1997 roku w Paryżu za sprawą Arnauda Rebotiniego oraz DJ-a Ivana Smagghe’a. Ich pierwszy singiel „Me and Madonna” odbił się szerokim echem w środowisku muzyków electroclash w Wielkiej Brytanii. Inspiracją dla muzyków są lata 70-te ,80-te,industrialny post punk a także muzyka elektroniczna. Brzmienie, które robi wrażenie i zapada w pamięć. Kolejnym ciekawym akcentem muzycznym jest utwór Bankrobber zespołu The Clash. The Clash – brytyjska grupa punkrockowa, która została założona jako kwartet w 1976 na gruzach formacji: London SS i The 101'ers.

Działalność tego pionierskiego zespołu brytyjskiego punk rocka trwała 10 lat. Twórczość zespołu jest powszechnie uważana za przełomową w kształtowaniu się tego stylu muzyki rockowej. Członkowie zespołu inspiracje muzyczne, a także tekstowe czerpali z bardzo różnych źródeł. Stąd właśnie brała się oryginalność ich kompozycji. Z jednej strony niebanalny wpływ wywarły na nich pionierskie zespoły punkowe, z drugiej jednak także reggae, które słychać szczególnie na najbardziej znanych albumach The Clash. To co zrobiło totalne wrażenie na mnie jako pewnego rodzaju ujęcie nostalgii szeroko pojętej to utwór Waiting For A Train australijskiej grupy Flash And The Pan. Jest to podkład muzyczny do sceny gdzie na party tańczą ze sobą Stella i Mr.One Two. Dlaczego to określiłem jako nostalgia? Flash and the Pan był australijską grupą nowofalową utworzoną w późnych latach siedemdziesiątych. Utwór Waiting for a Train jako olbrzymi sukces w roku 1983. Jeżeli ktoś pamięta lata 1982 -1984 jako okres muzyczny tzw.new wave, to doskonale wie, że nostalgia jest tu odpowiednio dobranym słowem. O nurtach muzycznych można by było napisać naprawdę dużo, ale nie tym razem, bo skupiamy się teraz na filmie Guya Ritchiego. Właśnie, może parę słów o samym reżyserze i twórcy scenariusza filmu. Guy Stuart Ritchie ur. 10 września 1968 w Hatfield, w hrabstwie Hertfordshire – brytyjski reżyser, scenarzysta, producent filmowy. Po przedwczesnym zakończeniu edukacji, spowodowanym uciążliwą dysleksją, rozpoczął pracę jako goniec w wytwórniach filmowych, a następnie sam zajął się realizacją reklam telewizyjnych.

W roku 1995 napisał scenariusz i wyreżyserował film krótkometrażowy The Hard Case, dzięki czemu udało mu się zdobyć finanse na pierwszy film pełnometrażowy Lock, Stock, And Two Smoking Barrels. Film, wyprodukowany przez założoną wspólnie z Matthew Vaughn firmę Ska Films, okazał się sukcesem kasowym i został uhonorowany Nagrodą Akademii Brytyjskiej, Nagrodą Csapnivalo, Nagrodą imienia Edgara Allana Poe, Nagrodą Evening Standard dla Filmu Brytyjskiego, Nagrodą Londyńskiego Koła Krytyków Filmowych, Nagrodą Filmową MTV, oraz nagrodą na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Tokio. Obraz utrzymany był w stylistyce komedii gangsterskiej, podobnie jak następna produkcja, Snatch, w której jedną z głównych ról zagrał Brad Pitt. Film ten także okazał się sukcesem kasowym oraz zyskał uznanie krytyki.W roku 2000 Guy Ritchie zawarł związek małżeński ze znaną piosenkarką i aktorką Madonną. Wspólnie z nią zrealizował krótkometrażowy film dla BMW Films, Star, a także kontrowersyjny teledysk do piosenki Madonny What It Feels Like for a Girl. Madonna jest też matką syna reżysera – Rocco Ritchie.W roku 2002 na ekrany kin wszedł kolejny film Richiego Rejs w nieznane, w którym w roli głównej pojawiła się również Madonna. Film, będący adaptacją obrazu Liny Wertmüller o tym samym tytule z roku 1974, okazał się pierwszą klapą reżysera – tak finansową jak i artystyczną, i został zdjęty z ekranów kin w USA po dwóch tygodniach.Następny film reżysera - Revolver- miał swoją premierę na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto.

Został on jednak bardzo chłodno przyjęty przez publiczność oraz krytykę, która nadała mu miano 'Najgorszego filmu w 2005 roku.W 2008 Ritchie napisał i wyreżyserował film RocknRolla, który zebrał skrajnie różne oceny – od bardzo entuzjastycznych gazeta The Sun ogłosiła go "najlepszym filmem 2008 roku" po krytyczne The Guardian przyznał mu ocenę 1/5).Tak jak przy każdym reżyserze ,można by było wymieniać i wady i zalety jego twórczości, ale w ogólnym rozrachunku ,nie o to chodzi. Oglądamy film i się dobrze bawimy, opowiadamy o nim innym i wiemy, że być może tez dobrze będą się bawić. Jedno jest pewne film trzeba obejrzeć. Co do Guya Ritchiego i jego filmów , nie zawiodłem się jeszcze na żadnym z jego filmów, a co do klapy z filmem w którym gra Madonna, trudno mi powiedzieć ,bo nie oglądałem, wolę ją słuchać i oglądać w teledyskach.

--
Tekst: Orfeusz Nowakowski

• Darmowy kurs angielskiego

• Matura z angielskiego

• Nauka języka angielskiego

• Gramatyka języka angielskiego